Μέρες τώρα, κολυμπάω σε μια τούρτα σοκολάτα. Ξεκουράζομαι πάνω στις φράουλες, κάνω ηλιοθεραπεία στην τρούφα στο πλάι, και μ’ απλωτές πάω απ’ την μιαν άκρη στην άλλη πάνω στο γλάσσο. Τρώω πάντα στο τέλος το ποτισμένο με ποτό παντεσπάνι, προσπαθώντας να φύγω μεθυσμένη απ’ την αγκαλιά της.Μα δε φτάνει. Ούτε η σοκολάτα, ούτε η ζάχαρη, ούτε το λιγοστό αλκοόλ βοηθάνε να ξεχάσω. Να μπερδευτώ στο μέτρημα και όταν έρθει η μέρα, να βγούνε τα χρόνια λιγότερα από τέσσερα... Πάντα δίπλα του, ξεφυτρώνει άλλο ένα νούμερο, για να μου υπενθυμίσει πως είμαι πολύ μεγάλη για να γιορτάζω με τούρτες τα γενέθλια μου. Πως είμαι αρκετά μεγάλη για να ξέρω να υπολογίζω τα χρόνια.
Κοιτάζω συνεχώς πίσω, και διαπιστώνω πως ποτέ τίποτα δε με σταμάτησε. Δε με σταμάτησε ούτε ο θάνατος, ούτε τα προβλήματα, ούτε οι καυγάδες, τίποτα. Πάντα τέτοιες μέρες κολυμπάω σε μια τούρτα.
Όταν ζαλίζομαι σκύβω το κεφάλι ώρες ολόκληρες και φτιάχνω κάτι. Όταν με πληγώσεις σου κόβω την καλημέρα κι ας μένω μονάχη. Όταν πονάει ο λαιμός μου καπνίζω διπλά κι όταν νυστάζω βγαίνω για δουλειές.
Οι μικρές μου προσωπικές νίκες, μετριούνται σε όσα καταφέρνω να κάνω όταν τα χρόνια μου και οι καταστάσεις το απαγορεύουν. Όπως την πρώτη φορά, που μου ‘παν “φύσα το κεράκι” κι εγώ έκανα δυο βήματα μέσα στην τούρτα..
Με εκτίμηση,
Αθηνά...
