Palabras Aire...

...όλη τη νύχτα όπως όλοι οι άλλοι με την περίσσια πολυτέλεια της ψευδαίσθησης πως κάτι κάναμε διαφορετικό με την θεωρητική διάθεση να επιδοθούμε σε πράξεις ζόρικες, ανατρεπτικές, με τη μουσούδα τώρα χαμηλωμένη, βλέπουμε ή βλέπετε ή βλέπουν και όλοι μαζί εθελοτυφλούμε μπρος στην επέλαση των αφελών που ακόμη μετρούν τις μέρες μέχρι την οριστική ετυμηγορία του φθινοπώρου
λες και δεν ξανάδαν ποτέ την επόμενη μέρα εκλογικής αναμέτρησης

…ή όπως λέει ο καστοριάδης στην εισαγωγή του θρυμματισμένου κόσμου:
Το τέλος της φιλοσοφίας θα σήμαινε το τέλος του προτάγματος της αυτονομίας.

Κι είναι αλήθεια ότι το πρόταγμα αυτό, που ενσαρκώθηκε ελλιπώς και μερικώς στη δυτική ιστορία, βρίσκεται σήμερα υπό απειλήν.

Ανισσόροπα αυτονομημένη και δυνάμει καταστροφική ανάπτυξη της τεχνοεπιστήμης.

Κατασίγαση της πολιτικής και της κοινωνικής διαμάχης.

Αξιοθρήνητη παραίτηση των διανοουμένων, που συνωστίζονται γύρω από τις εξουσίες ή αποσύρονται στους πύργους τους από πλεξιγκλάς- όλα αυτά συνωμοτούν στη δημιουργία ενός τύπου ανθρώπου που έχει πλήρως απορροφηθεί από την κατανάλωση και την ηδονή της στιγμής, απαθής ως προς τα κοινά, ταυτόχρονα κυνικός και κονφορμιστής.

Πώς είναι δυνατόν, με τέτοιους πολίτες, να λειτουργήσει αυτή η περίφημη δημοκρατία ή, μακροπρόθεσμα, να επιβιώσει;

Οι φιλόσοφοί μας δεν μπαίνουν καν στον κόπο να αποπειραθούν μιαν απάντηση στο ερώτημα.

Με εκτίμηση,

Αθηνά...

Υ.Γ. σ' ευχαριστώ issipap,
χωρίς εσένα δεν θα γινόταν τίποτα