έ
τσι
θα φύ
γω. Αιω
ρούμενη σ
τον ορίζοντ
α για χιλιετη
ρίδες, χωρίς χέ
ρια και πόδια, χω
ρίς άντρα και παιδι
ά, ούτε μία ζάρα στο
κούτελο, διεσταλμένα τα
μάτια, κι όμως καταφατσα σ
τον ήλιο. Μια άσπρη τελίτσα
στο κενό. Κι απέναντι, η ακτή
σεληνιασμένη, υπό την επήρεια των άστρων, άφθογγη να
ορύεται
σκουριασμένοι αιώνες. Κι όμως. Το τέλος πάλι δε θα `ναι ε
πιτυχημένο, δε θ' αναληφθώ στον ήλιο σαν σταγόνα, το
πολύ στη μοίρα ενός σταλαχτίτη να υποταχτώ σε
ερημικά βράχια στο πίσω μέρος της γης. Να
μετράω τις μέρες της Δημιουργίας.
Μία - μία.
Με εκτίμηση,
Αθηνά...
ιδέα-κείμενο: Πόπη Γερωνυμάκη "Δεν Βγαίνει Τίποτα" εκδ. Εξάντας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου