Δεν θα΄χε περάσει καιρός, αρχή ακόμα της μνήμης και βούτηξαν με δύναμη τα χέρια τους στη γη πιάνοντας τις ρίζες και σηκώνοντάς τες ψηλά-σαν τα κορίτσια που σηκώνουν τα φουστάνια τους για να περάσουν ρυάκια ή να χορέψουν πρόστυχα στα μάτια σου-τις έκαναν μαλλιά κι άλλοι τις έφτιαξαν φυλακτά κι όμορφα στολίδια στο λαιμό που στένεψαν με της ανάγκης τη συνήθεια.Όμορφο είναι να γυρνάς στο πατρικό σου σπίτι και να σκαλίζεις τις στιγμές που σε μεγάλωσαν μέσα σε μια νύχτα. Αυτές που σε διώξαν μακριά απ΄ της αυγής το πάντρεμα με την δροσιά, απ΄του παιδιού την ατέλειωτη δίψα... την αρμύρα της θάλασσας που 'βρεξε τα σκέλια σου ηδονή.
Όμορφο είναι να μυρίζεις την μοναξιά της άρνησης και την απόσταση που θέριεψε το μίσος κι έδωσε υπόσταση στις τύψεις, όμορφες κι αυτές σαν άσπρα στρωσίδια στου πατρικού σπιτιού τα έπιπλα.
Θα 'ταν σίγουρα η μνήμη που κράτησε για λίγο της καρδιάς την ακριτόμυθη ανάγκη. Θα 'ταν ο ίσκιος των αιώνων που βάρυνε απόψε το δωμάτιο και το έκανε αφάνταστα μικρό.
Πόσες φορές λερώθηκαν οι τοίχοι και χώρεσαν οι ανάσες που μέσα απ' όνειρα στοιχειώσαν το κορμί, μοιρασμένες συνήθειες στου απείρου τη λάμψη φορτωμένες με τάξη στης σιωπής το κενό.
Πιότερο απ΄όλες τις αισθήσεις τη σιωπή τα μάτια την χρειάζονται και σ’αυτούς που απ’ την πατρική την πόρτα δεν ξεμύτισαν ποτέ, η ντροπή.
ELVIS THE KING
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου