FLORENS AND THE MACHINE

Η νέα κυρία της βρετανικής ποπ

Αυτό κι αν είναι απίστευτο! Η κοπελίτσα που είχα δει να τραγουδάει στο Synch στο Γκάζι και που -αλίμονο- δεν της είχα δώσει τη δέουσα προσοχή μετεξελίχθηκε στη νέα αποκάλυψη της βρετανικής δισκογραφίας. Μέσα σε δύο μήνες!

Στις 6 Ιουλίου κυκλοφόρησε το άλμπουμ «Lungs» στη Βρετανία και καρφώθηκε στη δεύτερη θέση του καταλόγου επιτυχιών, όπου παρέμεινε πέντε εβδομάδες, πίσω από τον Μάικλ Τζάκσον! Στις ΗΠΑ θα κυκλοφορήσει στις 20 Οκτωβρίου, αν και εκατοντάδες χιλιάδες Αμερικανοί το έχουν ήδη «κατεβάσει».

Πριν καν κυκλοφορήσει ο δίσκος, οι Florence and the Machine εξυμνούνταν από το BBC και έπαιζαν σε μεγάλες συναυλίες και φεστιβάλ, δίπλα σε γκρουπ όπως οι Blur και οι Duran Duran, η δε ιστορία της Φλόρενς Γουέλς έγινε γνωστή τοις πάσι - και το κορίτσι δεν έχει κλείσει καν τα 23!

Η Φλόρενς μεγάλωσε σε οικογένεια διανοουμένων: μητέρα ιστορικός της τέχνης, πατέρας διαφημιστής, παππούς αρχισυντάκτης στους Irish Times. Οταν ήταν νήπιο και παρουσίαζε διαταραχές ύπνου, οι γονείς της τη νανούριζαν με Smiths και REM, ο δε πατέρας της «τη χόρευε» πάνω σε ένα πικ-απ και της μάθαινε τραγούδια των Love και των Monkees! Στο σχολείο διέγνωσαν πως ήταν δυσλεξική και οι δάσκαλοι τη μάλωναν επειδή τραγουδούσε την ώρα του μαθήματος. Εφηβη ούσα, ντυνόταν με πανκ περιβολή κι άκουγε Nirvana και Green Day. Σπούδασε ιστορία της τέχνης στο κολέγιο Κάμπγουελ, ζωγραφίζει όταν δεν τραγουδάει, εξακολουθεί να κατοικεί στο υποβαθμισμένο Νότιο Λονδίνο και συχνότατα οι Florence and the Machine παίζουν στις τοπικές παμπ. Ως επιρροές του «Lungs» η ίδια αναφέρει την Κέιτ Μπους, την «Αλίκη στη Χώρα των Θαυμάτων» και τους προραφαηλίτες ζωγράφους. Πείτε μου, λοιπόν, δεν είναι αξιαγάπητη, ενδιαφέρουσα, χαρισματική;

Ολοι ποντάρουν πάνω της

«Ηθελα να κάνω κάτι που να είναι όμορφο και σκοτεινό ταυτόχρονα - ήθελα επίσης κάτι επικό, κάτι που να έχει ένταση και να είναι μεγαλειώδες και μαζικό», δήλωσε σε μια πρόσφατη συνέντευξή της η Φλόρενς, μιλώντας για το «Lungs». Και εδώ βρίσκεται το μυστικό της επιτυχίας του - δεν προτάθηκε άλλωστε τυχαία για το φετινό βραβείο Μέρκιουρι, το οποίο, αν κρίνουμε από τους ανταγωνιστές της, μάλλον θα κερδίσει (η απονομή έχει οριστεί για τις 8 Σεπτεμβρίου). Η Φλόρενς διαθέτει το εύρος της φωνής της Κέιτ Μπους, τη δυναμική της Σούζι (των Siouxsie and the Banshees) χωρίς το γκόθικ προσωπείο, λίγη από τη μαγκιά της Πάτι Σμιθ, την οξυδέρκεια αλλά όχι και τις παραξενιές της Π. Τζ. Χάρβεϊ. Οι μουσικοί που τη συνοδεύουν -Ρόμπερτ Ακρόιντ, Κρίστοφερ Χέιντεν, Ισαμπέλα Σάμερς, Τομ Μόνγκερ- παίζουν με ήχο στακάτο και καθαρό, παραπέμπουν στη σκηνή των '80s χωρίς τη «βρωμιά» και τον ερασιτεχνισμό των συγκροτημάτων εκείνης της εποχής, ως οργανοπαίκτες γνωρίζουν τι επιδιώκουν και δεν πειραματίζονται άσκοπα. Η μουσική τους απευθύνεται στον μέσο άνθρωπο, χωρίς να καταντά ξενέρωτη. Οι στίχοι της Φλόρενς αφηγούνται καθημερινές ιστορίες -κυρίως το χωρισμό της με τον φίλο της, με τον οποίο παρεμπιπτόντως «τα ξαναβρήκαν» και δηλώνει: «Ξέρετε, εκείνος προτιμά να μη μιλάω γι' αυτά. Είναι λίγο μπερδεμένη η ιστορία, αλλά και ποια σχέση δεν είναι;».

Στο πλαίσιο της μουσικής βιομηχανίας, πριν από μερικά χρόνια όλοι πόνταραν στην Εϊμι Γουαϊνχάουζ. Εκείνη αποδείχθηκε εξαιρετικά αυτοκαταστροφική και οπωσδήποτε η εταιρεία της δύσκολα την ελέγχει και αδυνατεί να την κλειδώσει σε κάποιο στούντιο για να φτιάξει την επόμενη επιτυχία. Η Φλόρενς Γουέλς, η οποία ανήκει και αυτή στην Island, είναι πολύ πιο συγκροτημένη, διαθέτει προσωπικότητα το ίδιο συναρπαστική, με «υγιή» όμως τρόπο, είναι το «καλό παιδί» της σύγχρονης δυτικής μητρόπολης, μια κοπέλα με ταλέντα, έμπνευση, «λειτουργικό ταμπεραμέντο», άποψη και φυσικά εκπληκτική φωνή. Εμείς γιατί να θέλουμε κάτι παραπάνω; Αν μάλιστα ερχόταν το χειμώνα για κάποια συναυλία, θα μας έκανε σαφώς πιο ευτυχισμένους...

Πηγή: Περιοδικό «Κ»