ΚΑΠΝΙΣΜΕΝΟ ΤΣΟΥΚΑΛΙ

ΣΥΝΑΥΛΙΑ ΛΕΟΝΤΗ ΜΕ ΕΡΓΑ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ

ΦΑΡΟΣ ΝΑΥΠΛΙΟΥ

Σάββατο 29 Αυγούστου

Ώρα: 8.30 μ.μ.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:

Μίλτος Πασχαλίδης, Παντελής Θεοχαρίδης, Σοφία Παπάζογλου, Μεικτή Δημοτική Χορωδία Ναυπλίου σε μουσική διδασκαλία Θεοδόση Αντωνιάδη.

Ο Χρήστος Λεοντής μιλά για το συναυλιακό αφιέρωμά του για τα 100 χρόνια από τη γέννηση του ποιητή

«Με την ευκαιρία της επετείου θέλησα να ξαναεργαστώ πάνω στον Ρίτσο δημιουργικά και όχι κάνοντας μια απλή παράσταση», μας λέει ο Χρήστος Λεοντής. «Αυτό το έκανα με δύο τρόπους. Ο ένας ήταν με το να μεταγράψω και να ολοκληρώσω το "Καπνισμένο Τσουκάλι" σε μορφή χορωδιακή για τετράφωνη χορωδία και σολίστες. Μου άρεσε η ιδέα οργανωμένου ομαδικού τραγουδιού. Γνωρίζω ότι το χορωδιακό τραγούδι στη χώρα μας έχει ανάγκη από ελληνικό ρεπερτόριο, ενώ η ιδέα του να συνεργαστώ με κατά τόπους χορωδίες δημιουργούσε μια επαφή και μια επικοινωνία των τοπικών κοινωνιών με την παράσταση. Στις διάφορες περιοχές που πάμε παίζουμε με ντόπιες χορωδίες και αυτό είναι μια πολύ ωραία κινητοποίηση των ντόπιων δυνάμεων, που έρχονται σε επαφή κυρίως με το έργο του Ρίτσου. Ο άλλος τρόπος αφορά στην τελευταία μου συνθετική εργασία, έξι τραγούδια από το "Πρωινό Άστρο", που είναι γραμμένο από τον ποιητή για την κόρη του, Έρη. Είναι ποιήματα πολύ τρυφερά και διάφανα σαν διάθεση και έκφραση. Αυτή η τρυφερότητα είναι κάτι που μας λείπει σήμερα που όλα τα πράγματα είναι άγρια και βίαια. Και χαίρομαι ιδιαίτερα που ο κόσμος τα δέχτηκε με πολύ μεγάλο ενθουσιασμό. Πιστεύω ότι ο κόσμος είναι πάντα έτοιμος να δεχτεί οτιδήποτε είναι αληθινό... Όταν ξεκινούσα σαν μουσικός αυτή ήταν η πρόθεση και διάθεσή μου: Να γράφω τραγούδια, να τα δοκιμάζω στον κόσμο. Πολλές φορές άλλαζα κάτι ανάλογα με την απήχηση που είχαν. Μου δημιουργούσε ισχυρό προβληματισμό αν αισθανόμουν ότι κάτι δεν είχε όση επικοινωνία περίμενα. Αυτό ήταν μια δημιουργική ενέργεια... Και αυτό το είδα και στις τελευταίες συναυλίες. Ήθελα και θέλω τα έργα πρώτα να παιχτούν μέσα στον κόσμο και να "λιώσουν" και μέσα στη δική μου συνείδηση. Η ανταπόκριση του κόσμου είναι συγκινητική και μου δίνει πολύ μεγάλο κουράγιο. Είναι απ' τα πράγματα που σου τονώνουν το ηθικό μέσα σε μια κοινωνία απαξίας και βιαιότητας...

Κατά τη γνώμη μου ο κόσμος είναι έτοιμος να δεχτεί αυτά τα πράγματα. Η συγκίνηση που αισθάνεται και που μου μεταφέρει και μένα είναι το ουσιαστικό στοιχείο αυτών των παραστάσεων. Γιατί μπορεί οι άνθρωποι να πηγαίνουν πέρα- δώθε, σε παραστάσεις, συναυλίες, ταβέρνες, κλπ., και να περνάνε καλά, αλλά τους λείπει ο κόμπος στο λαιμό, η συγκίνηση, η αισθητική, η ομορφιά. Στις παραστάσεις μας αυτό είναι διάχυτο και το καταλαβαίνουμε Δυστυχώς, όμως, δε βλέπω ανταπόκριση από τους επίσημους φορείς. Θα πρέπει να δουν αυτά τα πράγματα με περισσότερη σοβαρότητα και περισσότερη αγάπη. Θα πρέπει να αγαπήσουν τον πολιτισμό για να τον υπερασπιστούν..».

πηγή: ΡΙΖΟΣΠΑΣΤΗΣ